Бұрын бір апамыздың немересі үйленген ғой. Ораза айы келіпті. Келін күніге ерте тұрып, апамызға сəресін берін, дəрет суын дайындап жүреді екен.

Бір күні обалы не керек, келін ұйықтап қалады. Атып тұрып терезеге қараса күн шығып кетіпті. Ойбуу енді не істеймін деп уайымдап ас үйге барса, дастархан тап-таза. Апасы сəресіге оянбаған екен. Келін апамның қарны ашып қалатын болды деп уайымдап, дереу терезелерді қара матамен жауып, үйге күн сəулесін түсірмей апасын оятып сəресі беріпті. Қандай иə?!

Бұл енді бұрынғы оқиға. Апасынан (енесінен) қорқатын, сыйлайтын, құрметтейтін келіндер ол кезде көп еді ғой. Енесін анасынан артық құрметтейтін жеңешелерді де көріп өстік. Солар ешкімнен кем болмады. Қазір бір əулеттің ұйытқысы болып отыр.

Əлгі келіннің əрекетін ақтап тұрғам жоқ, апасына деген құрметі ғой. Қазір де жақсы келіндер бар, бірақ көп емес. Кейде қонаққа барсаң, əлгі жеңешелерім келін ұйықтап жатыр деп өзі шəй дайындап жүргенін көргенде біртүрлі ұялып кетемін...

Берік Сұлтан

Facebook-тегі парақшасынан