قۇرداستار ديالوگى
ماقسات ءتاج-مۇرات اعانى ەسكە الۋ حاقىندا...
– ەي، سەن قايدا ءجۇرسىڭ قازىر؟
– ەي دەپ اتتارعا ايتادى!
– نە سەنەن حابار جوق، نە قارا قاعاز جوق... قالايسىڭ ءوزىڭ؟
– بىر ءانشى قارىنداسىمىز ايتپاقشى، قالىمىز وتە جامان ەمەس...
– سەن وسى قاڭعۋدان ءالى جالىققان جوقسىڭ با ءالى؟
– مەن قاڭعىپ جۇرگەن جوقپىن، قىزمەت بابىمەن ءجۇرمىن.
– ول سونشاما نە قىزمەت؟ سەنى بىزدەن باسقا ەشكىم تانىمايدى!
– سەن تانىماساڭ، تانيتىن ادامدار بار.
– 40-جىلدىققا كەلمەدىڭ، ەندى 45-جىلدىققا كەل، جۇرت كورسىن، ءبىزدىڭ وسىنداي قاڭعىباس كلاستاسىمىز بار ەكەنىن!
– ساعىنىپ قالدىڭ با؟
– سەنى ساعىنىپ نە قىلام، اۋىل ساعىنادى عوي سەنى...
– ونى كىم ايتتى؟
– بارى قاقسايدى، اۋىلىمىزدان شىققان ءبىر جارىق جۇلدىزىمىز عوي دەپ...
– دال سولاي ايتا ما؟
– دامەسىنىڭ زورىن... ءوزىم قوسىپ ايتىپ تۇرمىن عوي، وزىمشە سەنى ماقتاپ...
– وتىرىكشى. دىم وزگەرمەيسىڭ سەن. الپىسقا كەلگەنشە ساقالىڭمەن وتىرىك ايتىپ...
– مەن ساقالىممەن اتامىن عوي، سەن سياقتى جاسپىن دەپ جۇرگەن جوقپىن.
– قارتايىپسىڭ عوي، قاسقا بالا!
– ارينە، ءبىز ەندى انا جاققا دايىندالىپ جاتىرمىز....
– ول جاقتا سەندەردى كۇتىپ جاتقان بىرەۋ بار ما ەكەن؟
– بار. بىراق مەن كەتسەم مولاما سەنىڭ كەلىپ جىلايتىنىڭدى بىلەم عوي!
– ارمانداپسىڭ! سەن كەتسەڭ بىرەۋدىڭ بىردەڭەسى قيسايار ما ەكەن؟
– قيسايادى.
– سەن انا جاققا كەتكەندە بىرەۋدىڭ بىردەڭەسى كەتەدى دەيمىسىڭ، سەن كەتسەڭ ەل قاراڭ قالمايدى، ءبارىمىز باراتىن جەرگە كەتتى دەيمىز عوي...
– سەنەن بۇرىن سول جاققا بارىپ ورنالاسا بەرەيىن، مۇمكىن سوسىن ساعان كومەگىم ءتيىپ قالار...
– ول جاقتا ەشكىمنەن ەشكىمگە كومەكتىڭ قاجەتى جوق!
– سەن ونى قايدان بىلەسىڭ، سول جاققا بارىپ كورگەندەي...
– ول جاققا اسىقپا. تىزىمدە بارسىڭ، اۆتوبۋسىڭ كەلگەندە وتىرىپ-اق كەتە بەرەسىڭ...
– امان-ەسەن تۇرعاندا كەتىپ قالعان دا جاقسى بىرەۋگە ماسىل بولماي...
– قارتايعانىڭدى مويىنداي باستاپسىڭ عوي؟
– قايدان بىلەيىن، بىزدەن دە جاستار كەتىپ قالىپ جاتقاندا، ويلاناسىڭ...
– ول ءومىر زاڭى. بىراق تا، قۇدايعا دا جاقسى ادامدار كەرەك....
– سوسىن عوي ويلانىپ، ساعان تەلەفون سوققانىم. جۇرەگىم بىردەڭەنى سەزەدى.
– سەن بۇرىن دا ساباق ۇستىندە ەكى الاتىنىڭدى دا الدىن-الا سەزىنەتىنسىڭ...
– بۇل جولى باسقاشا سەزىنۋ. ال سەن ءوزىڭ قاڭعىپ ءجۇرىپ دالادا قالما، قالقام...
– مەن ءۇشىن مازالانباي-اق قوي، قارعام....
– ەندى سەنى مەنەن باسقا كىم ويلايدى؟ نە جانىڭدا تۋىسقان جوق، نە جاناشىر مەن جوق، جالعىز باسىڭ قايقاڭداپ ءجۇرسىڭ....
– قورىقپا، دالادا قالماسپىن. سەن ودانشا انا اۋىلعا دايىندىعىڭدى جاساي بەر.
– اي، سەن وسى جۇرىسىڭمەن تەك مەنىڭ قىرقىما ءبىر-اق كەلەرسىڭ-اۋ...
– مۇمكىن. بىراق، سەن قورىقپا ول جاقتان. قازىر «بەتىندە ۇياتى بار، ارى بار ادامدار جايلاپ قانا ەلەۋسىز جوق بولىپ جاتىر. «انايىلىق» دەگەن ءسوزدىڭ ماعىناسىن بىلەتىن جاندار، بولمەگە ايەل ادام كىرگەن كەزدە تۇرەگەلەتىندەر، ولەڭنىڭ ءبىرىنشى جولىن ايتساڭ، ەكىنشى جولىن جالعاستىرا الاتىندار، داۋلاسقاندا، قارسى جاقتىڭ ءسوزىن بولمەي تىڭدايتىندار، وقىعان كىتابى جايىندا سويلەسىپ وتىرىپ ءوزىنىڭ ايالداماسىن وتكىزىپ الاتىندار، اقشا، دۇنيە-مۇلىكتىڭ جايىنا كەلگەندە ءسوزىنىڭ جورعاسىنان جاڭىلىپ، مۇزعا تۇسكەن تاعاسىز اتتاي تۇيتكىلدەنەتىندەر، جاسى ۇلعايعان شاعىندا ءومىر بويعى جيعان ىشكى سۇلۋلىعىمەن ءوڭدى، ادەمى قالپىنان اينىمايتىندار» ءاپ ساتتە ومىردەن ءوتىپ كەتىپ جاتىر... ونىڭ قاسىندا بىزدەر كەتسەك، كوپ قينالاتىن ادامدار از شىعار...
– باياعىدا ءبىر پاقىر ايتىپتى عوي، ەشكىنىڭ قۇيىرشىعى ءتىپ-تىك بوپ ۇنەمى ارتى اشىق جۇرەدى. ونى ەشكىم سوكپەيدى. سولاي بولۋعا ءتيىس دەپ ويلايدى. ال، قويدىڭ قۇيىرشىعى ءبىر مارتە سولاي كوتەرىلىپ، جالعىز رەت ارتى اشىلسىنشى، ءبارى شۋلاپ قويا بەرەدى. سوندىقتان مەن كەتىپ قالسام، مەنىڭ ارتىمدى سەن ويلا، جۇرت سوڭىمنان كۇلىپ جۇرمەسىن...
– وسىنى ايتتى دا، مەنىڭ كلاستاسىم بوكسەسىن ارتىنا، قارنىن الدىنا تاستاپ، انا ەلدەگى ءوز كابينەتىنە قاراي كەتىپ بارا جاتتى.... وسىلاي دەمەكشىسىڭ عوي، سوندا؟
– نەگىزى مەنىڭ اينالامداعى ادامداردىڭ شەتىنەن ءتىلدى-اۋىزدى مىنەزدەرى شاتاق، جۇيكەلەرى جۇقارعان ادامدار ەكەنىن بىلەسىڭ... بوتەن ادامدارعا ولەردەي ءوش بولىپ كەلەدى. قيت ەتسە سالعىلاسىپ، ۇرىسسا كەتۋگە دايار تۇرادى. كلاستاستاردىڭ دا ءتۇرى اناۋ، مىنەزدەرى دە وڭىپ تۇرعان جوق. ءسال بىردەمە دەسەڭ، ءتۇتىپ جەۋگە دايار تۇرادى. ولار كەرەك دەسەڭ، باستىقتى دا، باسقانى دا پىسقىرمايدى. سوندىقتان، مەنىڭ سوڭعى جۇمىسىمدى بوتەن بىرەۋگە تاپسىرما، ءوزىڭ اينالىس.
– سەن مەنەن بۇرىن كەتەتىنىڭە سەنىمدىسىڭ عوي. انا جاقتاعى كىسىمەن كەلىسىپ العانسىڭ با ءوزى؟
– جوق، ارينە... تەك كەشە اۋلانىڭ جانىنان ءوتىپ بارا جاتقان ءبىزدىڭ كلاستاس قيسىق گۇلسىم ماعان قاراپ: قاسقا، دىمىڭ قالماپتى عوي، قۇلاپ قالما دەيدى.
– سوسىن سەن نە دەدىڭ؟
– مەن ىشىمنەن - ششسس دەپ تىستەنىپ....، «اۋلامنان ەندى وتپە»،- دەدىم.
– جاقسى بولىپتى! ويناپ ايتقان بولار.
– ويناپ ايتسا دا ويىنداعىن ايتقانى..
– قوي، ءبىز ەكەۋمىز وسى تاقىرىپتى الدىن-الا قوزعامايىق. «ءوز وتىڭدى ەرتە وشىرمە» - دەيدى عوي...
– وندا اۋىلعا كەل. سويلەسەيىك. ەرتەڭ ارماندا كەتەسىڭ...
– كەلەم. كۇت.
جالعاس ادىلباەۆ
Abai.kz
