Үйірімнен жырып,

Адам өзі біліп,

Мойынға сап құрық,

Алды мені бөліп.

Жүген түсті басқа,

Ауыздықтап алды.

Тиді тұяқ тасқа,

Арқама ерді салды.

Әрлі-берлі жүрді,

Шапшысам да көкке,

Ерттеп алып мінді,

Қамшы тиді етке.

Тайды бастан бағым,

Тізгінімді сілкіп,

Тебінеді тағы

Бүйірімді түртіп.

Сездім соққан желді,

Ақты көзден сорам.

Не қылайын енді,

Міне, шауып барам!

Алға келсе тістеп,

Артқа келсе теуіп,

Тұрған жылқы едім,

Қойды сұлы беріп.

Батса-дағы жүрем

Табаныма тастақ.

Соғым қылар ием,

Ертең сойып тастап.

Үйреткен соң қолға,

Күнде тұрсам жарап,

Жәбірлемес ол да,

Ерге болсам қанат.

Айтқанына көнсем,

Айдауына жүрсем,

Тапсам оның тілін,

Көтерілер еңсем.

Болар күнім қандай,

Үмітіңді үзбе!

Тұсауымды алмай,

Кісінеймін түзде.

Abai.kz