– Бақыт деген не?

– Жауып тұрған қар.

– Мұнысы қалай?

– Алақаныңды аш.

– Не үшін?

– Мен саған көрсетейін.

– Нені?

– Қардың ұлпасын.

– Ол сондай кішкентай... жұп-жұқа... жеп-жеңіл... нәзік екен... міне, еріп те кетті...

– Тағы да салып көр.

– Салғым келмейді! Не үшін? Бәрібір тағы еріп кетеді.

– Қарашы.

– Иә, қандай әдемі... бірақ тағы да еріп кетті.. бақыттың бұған қатысы қандай?!

– Себебі, бақыт та осы жауып тұрған қарға ұқсайды... Ол көктің жүзінен соншалықты жеп-жеңіл болып келіп қонады... Егер оны күтіп тұрсаң, алақаныңа қондырып алсаң, ол сенің қолыңда еріп кетеді... Осылай жалғаса береді... Кейде олар қанша қонғанымен, соншалықты аз болып көрінеді... Бірақ сен одан үлкен үміт күтіп, сенім артсаң, алақаныңның толып тұрғанын да байқайсың... Одан жылу да еседі, салқын да соғады... Сол кезде сенің жүрегің шаттыққа толады, кеудеңді қуаныш кернейді... Сондайда еріп жатқан ұлпаға да ренжімейсің...

– Бірақ сол қар қашан жауады? Бақыттың белгісі болып жауатын қарды айтамын...

– Ол бүкіл өмірің бойы толассыз жауа береді...

Cерік Пірназар

Facebook-тегі парақшасынан