Адам баласы Жаратушысына екi жағдайда тiл тигiзедi екен. Бiрi - қатты ашынған жағдайда. Екiншiсi - семiрген жағдайда.

Әрине, Құдай асықпайды ғой. Бәрi алдияр уақыттың төрелiгiмен шешiледi екен, жарандар. Одан ешкiм де қашып құтыла алмайды. Сондықтан адам мына екi жағдайда қатты әлсiз болады.

Бiрi - қартайып жерге басы жақындар уақытта Құдайына бiр табан жақындайды. Одан кейiн жайшылықта анау-мынау деп аспандап жүргенiнде, мәселен ұшақ аспанға ұшарында iштей бiр табан жақындайды... Қалайша "пыссымылла" дегенiн байқамай қалып, жақындайды екен.

Бұл не құдырет?! Тiлден шыққан сөз - дiлден шыққан көз болса керек бұған қарағанда, сол көз шелденбесiн деңiз. Ал дiннен шыққан кез - ол адам баласының уақытша мұздан қорған тұрғызып алғаны iспеттi нәрсе.

Уақыт, уақыт-сәулесi санаңа бiрдеңе себезгiлеткен кезде ол да ерiп, жайына жылысады екен.

Бауыржан Сегізбаевтің Facebook-тегі парақшасынан

Abai.kz