Қар астында қап кеткен арман боп шын,
Бұлқынады бәйшешек… жетем дей ме.
Сенем, иә, қоңырау шалған жоқсың,
Телефон ғой басылып кетер кейде…

Талғажау етем кейде ой сындырып…
Осылай талай-талай өттім жолды.
«Мен өлең оқымаймын…» — дейсің күліп,
Мен де жыр жазбағалы көп күн болды.

Анда-санда түсіме кіреді ұя,
Қанатыңды қаға алмай қалған едің…
«…мен сені сағынбаймын!». Білем, иә,
Сағыныш — дерт қой, беті аулақ оның.

Мен мықтымын, сезімді… ұтып тындым,
Бұрағанда көңілдің құлағын күй.
«Асығыспын, біреуді күтіп тұрмын…»
Ойымыз да бір жерден шығады ылғи.

Деуші ең бұрын: «Сен қатты күйреуіксің»,
Енді , міне: «Көп іске араласып…»
…Сен өтірік айтуды үйреніпсің,
Мен де сөйтем кей-кейде қара басып…