Желтоқсанның бойындағы "Интерконтиненталь" дейтін қонақүйдің алдынан екі жыл бұрын мен де бір рет сөмке тауып алғам. Жолдың жиегінде тұр.

Біреуді күтіп тұрғам. Иесі қойған да, ұмытып кеткен ғой. "Кімдікі, кімдікі, кімдікі?" деп үш рет айқайладым. 20 минуттан кейін бір қыз машинамен зу етіп келе қалды да, "Сөмке көрген жоқсыз ба?" деді.

Ішінде не барын сұрап едім, "Оқуымның ақшасы бар, 300 мың теңге мен мың доллар" деді. Аштық, санадық. Құжаты да дəл шықты. Қайтарып бердім.

Қатты қуанып, ақша беріп жатыр, "честный екенсіз" деп. Алған жоқпын. Сосын болмай нөмірімді алып қалды.

Бір күні кешке кездесуге шақырады. Ол кезде мен Астанада конференцияда жүргем. Соны айттым. Жарты сағаттан кейін соткама бір хабарлама келіп түсті. 5000 бірлік салып жіберіпті. Мен одан ештеңе сұраған жоқ едім.

Дəл сол кезде жолдастармен соткаға ақша салып, тамақ ішіп қайтайық деп тұрғанбыз. Осындай да қызық болған...

Жолымбет Мәкіш

Facebook-тегі парақшасынан