Бірде бір таксиге мінсем, шофер жас бала екен. Әңгіме айтып келе жатқамыз.

Бір уақытта әңгіме не істейтінім жағына бұрылып, химик екенімді, химиядан сабақ беретімді айттым. Содан әлгі бала көсіліп:

- Химияны мектепте мұғалімдер дұрыс оқытпайсыздар, аға, сіз химияны былай оқытыңыз, былай оқытыңыз, - деп көсіліп ақыл айтты, тыңдап келе жатырмын, тілімді тістеп. Бір мезетте шыдамай кеттім.

- Бауырым, мен химиядан 10 жыл сабақ берем. Шүкір шәкірттерім біраз деңгейге барған, химияны қалай оқыту туралы маған ақыл айтқаның бір түрлі емес пе? Өзің кім болып істейсің?, - десем.

- Мектепті биыл бітірдім, таңдағаным география-математика, мамандық таңдап жүрмін, - дейді. Сол кезде Оралхан Бөкейдің "Өзі білмесе де жұртқа ақыл айту - қазақтың сүйген ісі" - дегені ойыма орала берді. 

P.S. Осы біз неге жұртқа ақыл айтқанды жақсы көреміз? Өз саламыз болмаса да әмбебап адам ретінде бәріне ақыл айтуға дайынбыз, ә?

Аятжан Ахметжанұлының Facebook-тегі парақшасынан

Abai.kz