Бір ғасырдан артық уақыт өтсе де, өзектілігін жоймаған мәселе
"... Біздің ел ішінде түрлі халық араласа бастады. Сол себепті кейінгі жастарымыздың тілі кәдімгідей бұзылып бара жатыр. Қазақ жерінде қазақтан да орыс, хохол көп болу себепті, қазақ жастары әр нәрсенің атын, есімін орысша айтқанына мәз болып, өз тілін ұмытуда. Күн батыста Польша дейтін жерде полиак ішінде бөлініп қалған аз ғана татарлар бар, полиски татар деп айтыла-дүр. Солар осы күнде өз тілін ұмытып, бала-шағасына шейін орыс тіліменен сөйлейді. Сол сияқты біздің қазақ жастарының көбі орысша оқығандары өз тілін ұмытып, яки ұмытпаса да қазақ тіліменен сөз айтуға намыстанушыларымыз жоқ емес.
Біз милләтқа (ұлтқа) олардан онша көп пайда үміт ете алмаймыз. Ондай адамдардың көбі өз тілінің, өз дінінің қадірін білмей, тек қана өз құрсағына қызмет етіп кетеді... Бұл замандағы педагогтардың сөзіне қарағанда, бала ең кемі үш жыл, яки төрт жыл ана тіліменен оқуға тиісті болады..."
Уәлиолла Халели (Қостанай)
«Айқап» журналы, 1912 жыл, Мизан айы. №9. 211 бет.
Қайсар Қауымбектің facebook парақшасынан
Abai.kz
