Наурыздың алғашқы онкүндігінде болатын үш күндік демалыстан соң Ахмет атамның үйіне сағынып жеткен көңілімді.... ауладағы орындықта шалқасынан түскен маскүнем нілдей бұзды! Ашуым келгені соншалық... әлгіге айтар сөзіме өзім булығып қалдым.

Қазақ десең өзіңе тиеді... мас болып сүрініп-қабынып, не ісіп-кеуіп жүретіндердің көбі өз қазағымның болғанына күйіп һәм налып құлазығанымды көрсеңіздер ғой.

"Тұрыңыз, бұл жатысыңыз ұят емес пе?" десем, әлгі мас: "Не сенің сатып алған жерің бе?" деп едірейеді...

Онсыз да жекеменшікке өтіп кеткен бұл тарихи жәдігер һәм тарихи тұлғаның көзіндей болған үйді мемлекеттік жасай алмай жүргенімде... әй қорланғаным-ай?!

"Қор болған есіл еңбегің-ай Ахмет ата-ау" деп аңырағым келді. Бірақ, мені еститін кім бар?!

Ахмет Байтұрсынұлының есімін иеленіп жүрген барша мемлекеттік мекемелер һәм мұқым қазақ жұрты жабылып жүріп жазбасақ.... Ахаңның жәдігер болған үйі бір күндері жоғалатыны анық.

Неткен бейсаналық бұл?! Селт етпейтін сана... Алаштың ары болған Ахмет Байтұрсынұлының үйін жекешелеуге "бергендердің" мақсаты не болды екен? Қорқайын дедім...

Райхан Имаханбеттің facebook парақшасынан

Abai.kz