اڭگىمە

ءبىز قالادان تىم ەرتە شىقتىق، ونداعى ويىمىز، دىتتەگەن جەرگە كوز بايلانباي جەتىپ جىعىلۋ. رولدە وتىزدارداعى قاراسۇر جىگىت، سوزگە كوپ اۋەس ەمەس پە، مەجەلى جەردەن مەنى العاندا الدەنە دەپ كۇڭك ەتە قالدى. ونى ءوزىم امانداسقانى بولار دەپ توپشىلادىم. جانىندا جەتپىستىڭ و جاق، بۇ جاعىنداعى قاريا. ورىندىققا ەركىن جايعاسپاي، الدىنا قاراي ەمىنىپ العان. انە-مىنە باسىن تەرەزەگە سوعىپ الارداي تىم ىڭعايسىز وتىر. شوپىردىڭ «اتاي، اينانى جاۋىپ قالدىڭىز» دەگەن ەسكەرتۋىنە، «اا، ءيا، ءيا» دەپ، كەيىن شەگىنەدى دە، كوپ ۇزاماي باعاناعى وتىرىسىنا قايتا ورالادى. قالادان شىققالى سۇراعى مەن اڭگىمەسى كەزەگىمەن الماسىپ، سەرىگىنىڭ شىتىنا جاۋاپ بەرگەنىن دە ەلەڭ قىلار ەمەس. «جارىقتىق، ەلەكە سازى، مالىنىپ تۇرعان شىعار ءا؟..» جاۋاپ جوق. «ءبىزدىڭ كەزىمىزدە مىڭعىرعان مال جاتۋشى ەدى، قازىر قالاي؟» «بولادى». «سەنىڭ ىستەپ جۇرگەنىڭە قانشا بولدى؟» «كوپ ەمەس، اتا». «و-و، كورەر قىزىعىڭ ءالى الدا وندا. ءبىزدىڭ كەزىمىزدە ارعى-بەرگى شەتەلدەردەن دە كەلىپ، جۇمىس دەگەن قىز-قىز قايناپ جاتاتىن. قايران ۋاقىت قاس پەن كوزدىڭ اراسىندا وتە شىقتى. قانشا ادامسىڭدار؟» «جيىرماداي بار». «از عوي. ءبىزدىڭ كەزىمىزدە...» «قالعانىن قايتارىپ، نەگىزگى توپتى عانا الىپ قالعان». «ا-ا، دەگەنمەن سوندا دا از. ءۇش نىسانعا جيىرما ادامىڭ تۇك ەمەس قوي. جۇمىس تا ونبەيدى، ۋاقىت تا سوزىلىپ كەتەدى». كولىك جانارماي بەكەتىنە كەلىپ توقتادى دا شوپىر ءۇن-ءتۇنسىز ءتۇسىپ كەتتى. جان-جاعىنا باجايلاپ ءبىر قاراپ العان قاريا مەنىڭ بار ەكەنىم ەندى ەسىنە تۇسكەندەي ارتىنا مويىن بۇردى. «سەن دە ەلەكە سازىنا بارا جاتسىڭ با، بالام؟» بۇل ۋاقىتتا مەن جولعا سۋسىن الىپ الايىن دەپ، كولىك ەسىگىن اشىپ جاتىر ەدىم، «ءيا، اقساقال. سىزگە ىشەتىن بىردەڭە الايىن با؟» «جو-جوق، مەنىكى وزىمدە. ءبىز مۇنداي ۇزاق جولعا ونسىز شىقپايمىز، داعدى بولىپ كەتكەن» دەپ، قوينىنان تەمىر قۇتىسىن الىپ كورسەتتى. تانىس دۇنيە عوي، مىرس ەتتىم دە جولاي كەزدەسكەن شوپىرعا دا سول سۇراعىمدى قويدىم. «ءما، ەنەرگيالىق سۋسىن الساڭىز جاقسى بولار ەدى، تۇنىمەن ۇيىقتاماپ ەم...» بۇل ءسوز مەنى ەرىكسىز سەلت ەتكىزدى، وعان ەكى سەبەپ بار ەدى. ءبىرىنشىسى، الدا ۇزاق جول بار. ال، ونىڭ ءتۇرى –مىناۋ. نە ءوزىن، نە ءبىزدى ويلاپ تۇرعان جوق. ءسال كوزى ءىلىنىپ كەتسە، جول قاتەلىكتى كەشىرە مە؟ ەكىنشىسى، قازىر ادامداردىڭ كوبى ەنەرگيالىق سۋسىندارعا تاۋەلدى بولىپ قالعان. اسىرەسە سونداي جاستار كوپ. تۇنىمەن جۇرەدى نەمەسە ينتەرنەتتە وتىرادى. سوسىن ساباعىنا، جۇمىسىنا وسىنداي سۋسىن ءىشىپ كەتىپ بارا جاتادى. ول ساباق ميعا كىرە مە، ول جۇمىس ونە مە؟ ەڭ باستىسى، دەنساۋلىق نە بولىپ جاتىر؟ قورقىنىشتى! الايدا ونىڭ دەنساۋلىعىن ويلاپ، ءوز ءومىرىمىزدى قاتەرگە تىكپەيىك دەپ ءۇش سۋسىنىن الىپ بەردىم. ول كوڭىلدەنەيىن دەدى. دەگەنمەن اقساقالدان كورى مەنىمەن اڭگىمەلەسۋگە بەيىل سياقتى. ايناسىنان ارتقى جاققا قاراپ قويىپ، «تۇندە فۋتبولعا ءجۇز مىڭ تىگىپ، جەتى ءجۇز مىڭعا دەيىن كوتەردىم» دەدى. «و، شالا بايىپ قالىپسىڭ عوي». «قايداعى، اعا؟ كوپ ۇزاماي-اق قايتا بەردىم عوي». «قاپ، تۇرىپ كەتۋىڭ كەرەك ەدى». مۇنىم ايتەۋىر ايتىلا سالعان ءسوز ەدى. ايتپەسە قۇمار ويىنعا ءبىر بەرىلگەن ادام وڭايشىلىقپەن تۇرىپ كەتپەيتىنىن، كەتە المايتىنىن جاقسى بىلەم عوي. «سول عوي، تاعى ءبىر كورە سالايىنشى دەپ وتىرىپ، ءاپ ساتتە تىپ-تىيپىل بولدىم. سودان «كولىكتى سوعىپ الدىم، تەزىرەك قۇتىلۋ كەرەك» دەپ كەلىنىڭىزدەن ءجۇز مىڭ العام، ونى دا سالىپ تاستاپ يت بوپ كەلە جاتىرمىن». ءوزىنىڭ بىرنەشە ساۋالى جاۋاپسىز، اڭگىمەسى تىڭداۋسىز قالعانىن كەش اڭعاردى ما، الدىنا ۇمسىنعان قالپى ءبىرازدان بەرى ءۇنسىز قالعان قاريا وسى كەزدە سەرىگىنە مۇلدە باسقاشا قارادى. ەندى عانا كورگەندەي باس-اياعىنا تىنتە كوز جۇگىرتىپ باسىن شايقادى دا نازارىن قايتادان العا بۇردى. وسىدان كەيىن ۇزاق ۇنسىزدىك ورنادى، اركىم ءوز ويىمەن وڭاشا قالدى. ءتۇس اۋا جول بويىنداعى شاعىن اسحاناعا كىرىپ، اۋقاتتانىپ الدىق. بۇل جەردە دە ارتىق-اۋىس اڭگىمە بولعان جوق. جول بويى وتكەن شاعىن، جۇمىسىنداعى ءتۇرلى قىزىقتى وقيعالارىن، قيىندىقتاردان جول تاۋىپ شىققان ساتتەرىن توقتاۋسىز ايتىپ كەلە جاتقان قاريا جولاي ءتۇسىپ قالىپ، ورنىنا توماعا-تۇيىق ءبىر جۇمباق قارت توپ ەتە قالعانداي. تاماقتان كەيىن سۋسىنىنىڭ تاعى ءبىرىن قىلقىلداتا جۇتىپ راحاتتانا كەكىرىپ العان شوپىردىڭ سويلەگىسى-اق كەلىپ وتىر. اتتەڭ، قاباعىمەن-اق جاسقاعان مۇعالىمنىڭ الدىنداعى وقۋشىداي سەرىگىنەن جىلىلىقتىڭ ەش لەبى سەزىلەر ەمەس. تۇرىنەن «باعاناعى سۇراقتارىڭىزدىڭ كەز كەلگەنىنە جاۋاپ بەرۋگە دايىنمىن» دەگەن پەيىل اڭعارىلادى. ونىڭ ەندى ۇيىقتاي قويماسىنا كوزىم جەتتى دە شالقايا وتىرىپ كوزىمدى جۇمدىم.

ءبىز مەجەلى جەرگە جەتكەندە تۇنگى ون ءبىر بولىپ قالىپ ەدى. قوستىڭ سىرتقى جارىعى عانا جانىپ تۇر ەكەن. بۇل جاقتىڭ ءتارتىبى بويىنشا كەشكى توعىزدا جارىق تا، ينتەرنەت تە سونەدى، ءبارى ۇيقىعا جاتۋى ءتيىس. كولىك داۋسىنان ويانعان، ءبىزدىڭ كەلەتىنىمىزدەن حاباردار ەكى ادام مەن اسپاز سىرتقا شىقتى دا ءبارىمىز قاۋقىلداسىپ وتىرىپ كەشكى اسىمىزدى ىشتىك. بۇل – ساپارلاس قاريانىڭ قايتادان تۇلەپ العان، قوس يەسىنە قايتا-قايتا العىس ايتقان ريزا كوڭىلىمەن، كولىك جۇرگىزۋشىسىنىڭ ەنەرگياسى تاۋسىلىپ، داستارقان باسىندا قالعي باستاعان ساتىمەن ەستە قالدى.

شىعىستا تاڭ ەرتە اتادى ەمەس پە؟ ونىڭ ۇستىنە مىناداي جۇپار اۋادا ەكى-ءۇش ساعات قانا ۇيىقتاساڭ دا بويىڭداعى كۇللى شارشاۋ اققان تەردەي جىم-جىلاس جوعالادى. ساعاتقا قاراسام تاڭعى بەس ەكەن، قوستان سىرتقا شىقتىم، قاريا قول سوزىم جەردەگى توبەشىكتىڭ ۇستىندە جان-جاعىنا جۇتىنا قاراپ تۇر ەكەن. «ويپىرماي، بۇل كىسى بۇل ولكەگە نەگە سونشا قۇمار؟ جول بويى ەكى ءسوزىنىڭ ءبىرى – ەلەكە سازى! ەندى سول ءوڭىردىڭ بەل ورتاسىندا تۇرىپ اينالاسىن تاعى دا كوزىمەن ءىشىپ-جەپ بارادى». ەڭ قىزىعى، تۇنگى استان كەيىن قوس يەسىنىڭ ايتقانىنا كونبەي «مەن ءۇشىن وسىدان ارتىق ورىن جوق» دەپ كولىك ىشىنە تۇنەپ قالعان. بۇل دا مەن ءالى شەشپەگەن قۇپيانىڭ ءبىرى. اياڭداپ جانىنا باردىم، امانداستىم. «تۇندە توڭعان جوقسىز با؟» «قاراشى، – دەدى ول، مەنىڭ ساۋالىما نازار دا اۋدارماي. – قاراشى، نەتكەن كەرەمەت! اينالا جايناپ تۇر، قۇددى وسى جايلاۋدى سۇق كوزدەن جاسىرعانداي قۇدايدىڭ ءوزى تاۋمەن قورشاپ قويعان عوي. مىنا قولتىقتىڭ ءبارى اڭ مەن قۇس. ال، ورتادا كوسىلىپ جاتقان جازىق – تاۋسىلماس بەرەكە مەن قازىنا!» ول كىسىگە ىلەسە مەن دە اينالاما كوز تىكتىم، سۇلۋلىقتى، اسىرەسە تابيعي سۇلۋلىقتى ءبىر كىسىدەي باعالايتىن، ىلعي تامسانا تاماشالاپ جۇرەتىن جاننىڭ ءبىرى رەتىندە مەن دە جۇتىندىم. توڭىرەك راس، عاجاپ! سۋرەتتەۋگە ءسوز جەتپەيدى. مىڭعىرعان مال، اقشاڭقان كيىز ۇيلەر، شىنىمەن-اق الىپ ادامدار ءتىزىپ شىققانداي اينالا قورشاعان تاۋ سىلەمدەرىنىڭ ورتاسىندا كوز تۇناتىن جاپ-جازىق سۇلۋلىق! بىراق ونى مىنا كىسىنىڭ اۋانى قۇشىرلانا جۇتىپ، كوزىن تويدىرا الماي، كۇللى دۇنيەنى جۇرەگىنە سىيدىرا الماي الاسۇرعان كوڭىلىمەن سالىستىرۋ مۇمكىن ەمەس ەدى. «بالا كۇنىڭىز وسى جەردە ءوتتى مە؟» دەدىم، كەشەلى بەرى «ەلەكە سازى» دەپ قايتالاي بەرگەن سوزىنە جاۋاپ تاپقىم كەلىپ. «جوق، مەن بۇل وڭىردەن ەمەسپىن» دەدى ماڭ دالاعا قاراپ تۇرىپ ول. سوسىن، «باياعىدا ەلەكە دەگەن باي بولىپتى. قازاقتا باي كوپ قوي، ءبىرىن سۋرەتتەگەندە وزەنگە قۇلاعان جىلقىسى سۋ ىشكەندە سۋ تارتىلىپ قالادى ەكەن دەيدى. ال، بۇل باي جىلقىسىن ءبىر سايعا قاماعاندا ساي تولسا بولدى، «ە، جىلقىم تۇگەل ەكەن» دەپ جۇرە بەرەتىن كورىنەدى. بۇل جەر سودان «ەلەكە سازى» اتانعان» دەدى ماعان ءالى نازار اۋدارماستان. كوپ ۇزاماي وزگەلەر دە ويانىپ، ابىر-سابىر باستالىپ كەتتى دە، ءبىزدىڭ اڭگىمەمىز كوپكە بارمادى. مۇندا ءتارتىپ باسقا دەدىم عوي، تاڭعى التىدا ءبارى ورنىنان تۇرىپ، جۋىنىپ-شايىنادى، جەتىگە دەيىن تاڭعى اسىن ىشەدى دە جۇمىسقا كىرىسىپ كەتەدى. سودان ون بىرگە دەيىن ءتورت ساعات تىنىمسىز جۇمىس. ون بىردە قوسقا كەلەدى، سودان ەكىگە دەيىن ءۇزىلىس. تۇسكى استارىن ىشەدى، ينتەرنەتكە شۇقشيادى، دەمالادى، كىر-قوڭدارىن جۋادى، قالاسا دوپ تەبەدى. سودان ەكىدەن التىعا دەيىن تاعى ءتورت ساعات توقتاۋسىز جۇمىس. التىدان جەتىگە دەيىن كەشكى اس، ودان كەيىن ۇيىقتايسىڭ با، ينتەرنەتكە ۇڭىلەسىڭ بە، قىسقاسى، تۇنگى توعىزدا ءبارى وشەدى، تاڭعى التىعا دەيىن دەمالىس. ەڭ باستىسى، وسى ارالىقتىڭ بارىندە قاريا ەكەۋمىزگە ءبىر جەرگە بارۋعا دا، قىمىز ءىشىپ وتىرىپ ەمىن-ەركىن اڭگىمەلەسۋگە دە مۇمكىندىك مول. «انا شوپىر بالانىڭ ءسوزى ماعان ۇانامادى» دەدى ءبىر كۇنى. «قۇمار ويىننان ءمۇيىزى شىققان جاندى كورسەم كوزىم شىقسىن، ەسەسىنە بار دۇنيەسىن تىگىپ، سوڭىندا ءوزى قور بولىپ قالعان تالاي اسىل جىگىتتەردى كوز كوردى. ولاردى توقتاتا المايسىڭ، ال ونى ماقتانىش قىلۋ جانە وتباسىڭنىڭ ناپاقاسىن اۋىزدارىنان جىرىپ الىپ شىعۋ – ازعىندىقتىڭ شەگى. سەن توقتام ايتا ما دەسەم، جەلىكتىرىپ بارا جاتقان سياقتىسىڭ، امالسىز ىشتەن تىندىم» دەگەنىندە بەتىم دۋىلداپ-اق كەتتى. ويتكەنى، كەزىندە ءوزىم دە سول تۇزاققا ءتۇسىپ، باسىمدى زورعا اراشالاپ العام.

ايتپاقشى، كەلگەن كۇننىڭ ەرتەسىندەگى كەشتە قوس يەسى جەكە شاتىرىندا قاريا ەكەۋمىزگە داستارقان جايدى. «مىنا كىسى عۇمىرىن ارحەولوگيا سالاسىنا ارناعان جان. ون جىلدان بەرى زەينەتتە. ماعان «ەلەكە سازىن، ارحەولوگتار جۇمىسىن ءبىر كورىپ قايتسام» دەگەن سالەمىن جولداپتى. سودان ارنايى الدىرىپ وتىرمىن» دەپ تانىستىرعان. «سول ۋاقىت ىشىندە ءبىز قايدا بولمادىق؟.. قازاقستاننىڭ قاي ءوڭىرىن شارلامادىق؟ اتاقتى ەسىكتى، بەرەل، تۇركىستان، سىعاناق، ايتساڭ كەتە بەرەدى. سونىڭ ىشىندە مەنىڭ جانىما ەرەكشە جاقىنى – ەلەكە سازى عوي. وسى وڭىردە مەن عۇمىرىمداعى ەڭ قۇندى جادىگەرلەردى تاپتىم، تاريحقا اتىمدى جازدىم جانە وسى ولكەدە قىزمەتىمدى اياقتادىم» دەدى ول كىسى. سوسىن قوس يەسىنە بۇرىلىپ، «ساعان شەكسىز ريزامىن. بالاڭنىڭ بالاسى جاماندىق كورمەسىن!» دەپ قولىن ۇزاق قىستى دا، «مەن ەندى جاتايىن، شال اداممىن، سەندەر ماعان قاراماي وتىرا بەرىڭدەر» دەپ شىعىپ كەتتى. ول كىسى جونىمەن كەتىپ، ءوزى تۇنەپ جۇرگەن كولىكتىڭ ەسىگى تارس جابىلعاندا قوس يەسى – وسى ەسپەديتسيالىق توپتىڭ جەتەكشىسى – قاندى كويلەك دوسىمنان: «بۇل كىسىنىڭ ەلەكە سازىنا نەگە سونشا اسىققانىنا قانىقتىم. ال، ساعان نەمەنەگە كەلگەلى بەرى راقمەت ايتا بەرەدى؟» دەدىم. «بۇل دا ءبىر قىزىق اڭگىمە. بۇل كىسى زەينەتكە شىعار الدىندا تاۋ-تاستا ەمىن-ەركىن جۇرەتىن كولىگى بار ەدى. سوعان ءوزىنىڭ شاكىرتى ولەردەگى ءسوزىن ايتىپ جابىسادى. «اعاتاي، قاشان كەلسەڭىز دە كولىك وزىڭىزدىكى، قاشان كەلسەڭىز دە ءتور دە سىزدىكى. تەك، مىنا كولىگىڭىزدى بىزگە تاستاپ كەتىڭىز» دەپ. «ە، مۇنى قالادا قايتەم؟ ونىڭ ۇستىنە ءوزىم قازبا ماۋسىمىندا كەلىپ ماۋقىم باسىلعانشا ءمىنىپ تۇرمايمىن با؟» دەپ ويلاعان اقساقال شاكىرتىنىڭ دەگەنىنە كونەدى. سودان زەينەتكە شىعۋ، ودان كەيىنگى قاربالاستار، قالاعا تۇراقتانۋ دەگەن سياقتى بىتپەس ابىگەرلەرمەن ءبىر-ەكى جىل، ودان كەيىن دەنساۋلىعى سىر بەرىپ تاعى ءبىراز ۋاقىت جوعالتىپ، «جۇت جەتى اعايىندى» دەگەندەي ايەلى قايتىس بولىپ، قىسقاسى، ارادا ءبىراز ۋاقىت ءوتىپ كەتەدى عوي. ال، بۇل كىسىنىڭ ەسىل-دەرتى – ەلەكە سازى. سودان باياعى شاكىرتىنە حابارلاسادى. «سول كۇندەردى ساعىندىم. ءبىر كورىپ قايتسام» دەيدى عوي. ول مىڭ سىلتاۋ ايتىپ، جولاتپايدى. اقساقالدىڭ تەپ-تەگىس جەردە ساعى سىنىپ وتىرعاندا مەنىڭ ەلەكە سازىندا ەكەنىم قۇلاعىنا تيەدى. سىرتتاي تانىستىعىمىز بولماسا، بىرگە جۇمىس ىستەگەن ادامىم ەمەس. «كەلىڭىز» دەدىم، «ىرىسىمدى ءىشىپ كەتپەيدى عوي» دەدى دوسىم شەگىر كوزى ەلەكتر جارىعىنا شاعىلىسىپ. بۇل جولى ونىڭ قولىن بار ىقىلاسىممەن مەن دە الدىم.

اقساقال ەكەۋمىز ارحەولوگتارمەن بىرگە شىم دا ويدىق، تاس تا تاسىدىق، قورىمنىڭ نەگىزگى بولىگىنە كەلگەندە سىپىرتقىمىزدى سايلاپ الىپ وبانىڭ نەگىزگى بولىگىن دە تازالادىق. وسى ءساتتىڭ بارىندە ول كىسىنىڭ جۇزىنەن ەرەكشە شۋاق توگىلدى دە ءجۇردى. كوپ ىشىنەن مەنى تاۋىپ الادى دا ءار ءىستى تاپتىشتەي تۇسىندىرەدى، ءار قوزعالىسى جاۋاپكەرشىلىككە تولى. سوسىن، ءيا، سوسىن قولى قالت ەتسە جاياۋلاپ دالا كەزىپ كەتەدى نەمەسە بيىكتەۋ جەرگە شىعىپ الادى دا كەيدە قولىن كولەگەيلەپ، بولماسا قولىن ارتىنا ۇستاپ الىپ الىستارعا قاراپ تۇرادى. وسىنداي كۇندەردىڭ بىرىندە، تالاي جىلدار بويى ارحەولوگتارعا اسپاز بولىپ كەلە جاتقان قولى بەرەكەلى اپايدىڭ: «مىنا كىسى ەلەكە سازىمەن قوشتاسىپ تۇر-اۋ» دەگەن ءسوزىن ەستىپ قالدىم. «نەگە ولاي دەدىڭىز؟» دەدىم، مىنا سوزدەن تىكسىنىپ. «بۇل كىسىنى مەن تانىعالى قانشا جىل؟.. كەلەتىن، ارقا-جارقا بولىپ كەتەتىن. بۇل جولى ءجۇرىس-تۇرىسى دا، ءسوزى دە ءبىرتۇرلى» دەدى. سودان باستاپ قارياعا تاعى ءبىر قىرىنان زەرتتەپ قاراي باستادىم. ءدال وسىنى كۇتىپ جۇرگەندەي ول كىسى كوپ ۇزاماي، «انا وزەندى كوردىڭ بە؟» دەدى. «ءيا، وتكەندە جانىنان وتتىك قوي» دەدىم مەن. «سودان تومەندە ءۇش وزەننىڭ قوسىلاتىن جەرى بار. عاجاپ جەر ەندى. سوعان بارىپ سۋعا ءتۇسىپ كەلسەك قايتەدى؟» «ويبۋ، اعا، مەن ءسال تۇماۋراتىپ ءجۇر ەدىم، ودان ارى اسقىنتىپ الارمىن» دەدىم. راسىمەن، الەرگيام قوزىپ، بەرەكەم قاشىپ جۇرگەن كەز ەدى. «ول سۋدان ەشكىمگە سۋىق تيمەيدى، قايتا ساۋىعىپ شىعاسىڭ. ورتاسىندا ۇلكەن قويتاستار بار، سوندا كۇنشۋاقتا جاتۋعا دا بولادى» دەدى. «جوق، اعا! ايىپ ەتپەڭىز، مەن بارا المايمىن» دەدىم. ودان كەيىن مەنى قولقالاعان جوق، باسقالارعا دا ءوتىنىش ايتپادى. تەك، كەشكى استا ەكسپەديتسيا جەتەكشىسىنە، «رەتى كەلسە مەنى ورتالىققا اپارىپ تاستارسىڭ» دەدى دە ورنىنان تۇرىپ، كەلگەلى تۇنەپ جۇرگەن كولىگىنە كىرىپ كەتتى. «قانشا دەگەنمەن كولىك تۇندە سالقىن عوي» دەدى اسپاز اپاي. «ەسكى داعدىسى عوي، مۇنى دا ساعىنعان شىعار» دەدى ەگدە ارحەولوگتىڭ ءبىرى. «دەگەنمەن مىقتى ەكەن، جەتپىستەن اسقاندا مۇنداي قيمىل-قوزعالىس ەكىنىڭ ءبىرىنىڭ قولىنان كەلمەيدى عوي» دەدى تاعى ءبىرى.

ەرتەسى بارىمىزبەن ەمەن-جارقىن قوشتاسىپ، اسىرەسە قوس يەسىن باۋىرىنا باسىپ ۇزاق تۇرىپ، كۇللى قورشاعان ورتاعا تەبىرەنە قاراپ ول كىسى سول باياعى شوپىرمەن ۇيىنە اتتاندى. كوپ ۇزاماي مەن دە كەرەكتى ماعلۇماتتارىمدى جيناپ الىپ ەتەككە ءتۇستىم. قالانىڭ ءومىرىن بىلەسىزدەر، بىتپەيتىن قاربالاس قايتادان باستالدى دا كەتتى. تەك، تەك، قوس يەسىنىڭ «قالاعا جەتكەن سوڭ ەرتەسى كۇنى انا كىسى دۇنيەدەن قايتىپتى» دەگەن ءسوزى شەكەمدى سولقىلداتادى دا تۇرادى.

Abai.kz