(اتامنىڭ اڭگىمەسى)

قازاق ەدىك، قاق جارعان قارا قىلدى،

«قورلانبايمىز» دەپ حالىق ورە تۇردى.

«ۇلت پەن ءتىلدى ساقتايىق» دەگەن ۇندەۋ

جاستارعا جاسىرىن تاراتىلدى.

قارلى، ىزعارلى الماتى. اشىق اسپان،

مىڭ توعىز ءجۇز سەكسەن التى، جەلتوقسان.

قوناەۆ ءتۇسىپ، رەسەيلىك كولبين كەپ،

كوڭىلدى ۋايىم-قايعى بۇلتى باسقان.

«باسشى كەرەك بىزگە ءوز ۇلتىمىزدان،

ءادىل ەمەس، سايلانعان سىرتىمىزدان».

ەرجۇرەك ستۋدەنتتەر ۇرانداتىپ،

شەرۋگە شىقتى، ءبولىنىپ جۇرتىمىزدان.

ولار اتا-بابا تىلەگىن تۋ ەتىپ ءبىر،

ەركىندىكتى اڭساعان، جۇزىندە نۇر.

«مەنىڭ قازاقستانىم!» ءانىن شىرقاپ،

ولار، انە ورتالىق الاڭدا تۇر.

جازالاۋعا سوكپ اسكەر جاپتى،

ەر دەمەي، ايەل دەمەي تەپتى، اتتى...

ولاردىڭ تاريحتا وشپەس اتى قالىپ،

الاڭدا... قىپ-قىزىل قان سۋ بوپ اقتى.

اش قاسقىرداي ومونىڭ جالاڭدادى،

ون مىڭ جاستى قورشاپ اپ الاڭداعى.

جۇزدەپ قاماپ، قۋعىنداپ قانشا مىڭىن،

وقۋ مەن جۇمىسىنا... بارا المادى.

رىسقۇلبەكوۆ قايرات پەن ەربول ۇلىم،

ءلاززات قىزىم، ءسابيرا، كەنجەگۇلىم.

ەسىمدەرى كوگىمدە جازۋلى تۇر،

ولار ءتىرى، جۇرەكتەگى ماڭگى جىرىم.

ولگەن جوق، ورتامىزدا رۋحى ءجۇر،

ەسىمىزدە، وشپەيتىن جۇزىندە نۇر.

قازاعىنا ۇران ساپ، ءانىن شىرقاپ،

ايازدا قاسقايىپ... ءالى الاڭدا تۇر.

نۇرساۋلە دوسنازاروۆا، الماتىداعى №2 اباي قۇنانباەۆ اتىنداعى رەسپۋبليكالىق مامانداندىرىلعان دارىندى بالالارعا ارنالعان قازاق ءتىلى مەن ادەبيەتىن تەرەڭدەتە وقىتاتىن ورتا مەكتەپ ينتەرناتىنىڭ ءىح «ا» سىنىپ وقۋشىسى.

Abai.kz