قازىرگى زامان الەم قازاق ادەبيەتىنىڭ، اسىرەسە حالقىمىز پوەزياسىنىڭ وركەندەۋى مەن گۇلدەنۋىنە، جاڭا ءبىر بەلەسكە كوتەرىلۋىنە ولشەۋسىز ۇلەس قوسقان جارىق جىر جۇلدىزدارىنىڭ ءبىرى مۇقاعالي ماقاتاەۆ ەكەنى تاريحي شىندىق. اقىننىڭ قاي شىعارماسىن وقىساڭىز دا جۇرەگىڭدى سان تولقىتىپ، كيەلى ءتىل ونەرىنىڭ سيقىر كۇشىمەن قالىڭ وقىرماندارىن وزىنە باۋراپ، تاڭقالدىرىپ، تامساندىرىپ كەلەدى. قازاق ادەبيەتىنىڭ كلاسسيگى، ءىرى اقىن مۇقاعالي ماقاتاەۆتىڭ «Aققۋلار ۇيىقتاعاندا» اتتى پوەماسى ءبىتىمى بولەك، دارا ستيلمەن جازىلعان تاڭداۋلى شىعارمالاردىڭ ءبىرى.

مۇقاعالي شىعارمالارى تۋرالى قازاقتىڭ كورنەكتى اقىنى، قازاقستان حالىق جازۋشىسى، مەملەكەتتىك سىيلىقتىڭ يەگەرى تۇمانباي مولداعاليەۆ «مۇقاعاليدى ويلاسام» اتتى ماقالاسىندا «ۇلى اقىندارىن حالىق-انا ۇمىتپايدى ەكەن عوي. جىل وتكەن سايىن مۇقاعالي، حالىق-انانىڭ جۇرەگىنە جاقىنداي ءتۇسىپ بارادى، لاپىلداي ءتۇسىپ بارادى. اتاعى جەر جاردى. الىستاپ بارا جاتقان جىلدار ىشىندە اق بوز ات ءمىنىپ استىنا ءىرى اقىن كەتىپ بارادى.

مۇقاعالي پوەمالارىنىڭ ەڭ اسىلى، ەڭ بيىگى دەپ مەن «موتسارت. جان ازاسى» مەن «Aققۋلار ۇيىقتاعاندا» دەگەن ەكى دۇنيەسىن اتايمىن. بۇلار التىن ىشىندەگى مەرۋەرتتەي ساۋلە شاشاتىن ۇلى دۇنيەلەر. «Aققۋلار ۇيىقتاعاندا» پوەماسى 1973 جىلى «جالىن» الماناعىندا جاريالاندى. سول پوەمانى وقىعانداعى جەكە باسىمنىڭ قۋانىشىن سوزبەن ايتىپ جەتكىزە المايتىن سياقتىمىن. مۇقاعاليمەن كەزدەسكەندە پوەماسىن كوپ ماقتادىم.

– تۇماش، وسى پوەمانى عابيت اعاعا اپارىپ وقىدىم. رازى بولىپ مىنا التىن قالامدى سىيلادى، – دەدى مۇقاڭ. مەن: – وتە دۇرىس ەتكەن ەكەنسىز، مۇقا، عابەڭ ۇناتسا بۇكىل حالىققا ۇنادى دەي بەر، – دەدىم تەبىرەنىپ، مۇقاڭ ءبىر ويعا شومىپ ءۇنسىز قالدى» («مۇقاعالي – قازاقتىڭ دومبىراسى»، «شىڭجاڭ حالىق باسپاسى»، 2009 جىلى، شىلدە 2 – باسىلۋى) دەپ جازىپتى.

مۇقاعاليدىڭ «Aققۋلار ۇيىقتاعاندا» اتتى شىعارماسى ەكولوگيالىق ورتانى قورعاۋدى ارقاۋ ەتكەن شوقتىعى بيىك پوەما. بۇل شىعارما قىتايدا 1988 جىلى اقىننىڭ تۇڭعىش باسىلىم كورگەن «قازدار قايتىپ بارادى» اتتى كولەمدى جىر توپتاماسىنا ەنگىزىلگەن. اتالعان شىعارما 2004 جىلى ماۋسىم ايىندا «شىڭجاڭ وقۋ-اعارتۋ» باسپاسى جاعىنان جارىق كورگەن ورتالاۋ مەكتەپ 8 جىلدىققا ارنالعان 1-ءبولىم «ءتىل-ادەبيەت» وقۋلىعىنا ىقشامدالىپ كىرگىزىلگەن. پوەما، جالپى ءۇش ءبولىم جانە ەپيلوگتان قۇرالعان.

مۇقاعالي ءسوز تەڭىزىن ساپىرعان ەرەكشە سۋرەتكەر اقىن. تاريح كەرۋەنىنە زەر سالا قاراساڭ ءار عاسىردىڭ ءبىرتۋار ۇلى تۇلعالارى بولادى. مۇقاعالي، انە، سونداي حح عاسىردا جاساعان، ۇلى تۇلعا مارتەبەسىنە قول جەتكىزگەن مارتەبەلى اقىن.

جىر ءدۇلدۇلى مۇقاعاليدىڭ «Aققۋلار ۇيىقتاعاندا» اتتى پوەماسىنىڭ ءبىرىنشى ءبولىمىنىڭ العاشقى بەتاشارىندا بىلاي سىر شەرتەدى:

وزەن دە جوق سىيماعان ارناسىنا،
جىلعا دا جوق دالامەن جالعاسۋعا.
تاستا تۇنعان جاڭبىردىڭ تامشىسىنداي،
قالاي بىتكەن مىنا كول تاۋ باسىنا؟!
مولدىرەيدى، قارايدى قارعا، شىڭعا.
جالعىزدىقتان جاماندىق بار ما، ءسىرا.

قانشا عاسىر ءوتتى ەكەن، قانشا زامان؟
قانشا ۇرپاق كەتتى ەكەن، قانشاما ادام؟
قانشا شىرشا ءوستى ەكەن، قۇلادى ەكەن،
«جەتىم كولگە» قاراۋدان شارشاماعان؟
«جەتىم كولدەن» سۋ ىشكەن قانشا مارال،
قانشا كيىك قالدى ەكەن ساي-سالادا؟
قاناتىنان ءۇزىلىپ
قانشاما اققۋ كەتتى ەكەن – اڭساعان ءان؟

ورتايماعان «جەتىم كول» تولماعان دا،
بولعان ءومىر ۇقسايدى بولماعانعا.
سىزات تا جوق بەتىندە، سىزىق تا جوق،
ايدىنىنا اققۋى قونباعان با؟!

قىزعىشتارى قيقۋلاپ، قورعاعاندا،
سورلاعانعا ۇقسايدى، سورلاعانعا،
شۇرەگەيلەر ايدىنىن قورلاعاندا،
كوكقۇتاندار قاناتىن قومداعاندا...

ارقالى اقىننىڭ بۇل پوەماسىندا ءتاۋىپ شالدىڭ «بالانى اققۋمەن الاستاڭدار» دەگەن ءسوزى بويىنشا انانىڭ سىرقات ۇلىنا شيپا ىزدەپ، «جەتىم كولدەن» اققۋ اتقان وقيعاسى باياندالادى. ءسوز زەرگەرى شىعارماسىنىڭ ءبىر بولىگىندە حالقىمىزدىڭ سان عاسىردان بەرى اققۋدى ەرەكشە قاستەرلەپ، قورعاپ كەلگەن اتا ءداستۇرىمىز بار ەكەنىن بىلاي تولعايدى:

ۇرپاقتان-ۇرپاق الىپ جالىقپاستان،
سونداي ءبىر ءداستۇر بار-دى قالىپتاسقان.
زاماننان زامان وتكەن، جاڭارعان جۇرت،
اققۋىن ايدىن كولدىڭ نالىتپاستان
ءداستۇرىن اتتاماعان، انىق باسقان.

سونداي ءبىر ءداستۇر بار-دى جارىق شاشقان،
ءبىر ۇرپاق ءبىر ۇرپاققا الىپ قاشقان.
قايسى ءبىر قيىن-قىستاۋ اي، كۇندەردە،
شويرىلتىپ، تۇسسە-داعى قايعىم بەلگە،
الاڭسىز اققۋىمدى اتپاسىن دەپ،
جاتقا دا داستارقاندى جايدىم تورگە،
Aققۋلار ۇيىقتاعاندا ايدىن كولدە...

...ورالمادى اققۋلار وسى ماڭعا،
جىلدار ءوتتى، بايقۇستار شوشىعان با؟
«جەتىم كول» جەتىمسىرەپ قالا بەردى،
ارمان-اي، اققۋىمەن قوسىلار ما؟!

مۇقاعالي جىرىنا ارقاۋ بولعان كيەلى قۇس اققۋ تۋرالى اتا-بابالارىمىز ءوزىنىڭ ارعى تەگىمەن بايلانىستىراتىن اڭىزدار مەن شەجىرەلىك اڭگىمەلەردى كوپ شىعارعان. سوندىقتان حالقىمىز اققۋدى ىزگىلىك نىشانى دەپ ونى اتۋعا، ولتىرۋگە ەرەكشە تيىم سالعان.

پوەمانىڭ ەكىنشى بولىگىندە اۆتور:

بالا جاتىر توسەكتە، البىراعان،
اكە جاتىر ەدەندە، قالجىراعان.
ءتۇن كۇزەتىپ انا وتىر، قوس جانارى
شاراسىزدان شارشاعان، جاۋدىراعان.
ءتۇنى مىناۋ – تامىزدىڭ ماۋجىراعان،
تاۋىڭ اناۋ – شىمىلدىق سالبىراعان.

بيىك بارىپ جارالعان جەر بەتىنەن،
سول بايىرعى «جەتىم كول» كەلبەتىمنەن.
ايدىنىندا اققۋلار ۇيىقتاپ جاتىر،
سايدان سوققان سامالمەن تەربەتىلگەن.
جەر بەتىندە تىنىشتىق، كول بەتىندە،
قاۋىشىپتى قارا ورمان، كول دە، ءتۇن دە.
بالا جاتىر توسەكتە كۇيىپ-جانىپ،
بالاسىنىڭ انا وتىر كۇيىن باعىپ.
قايداعى ءبىر قاتىگەز، سۇرقاي ويلار،
ميىن قارىپ بارادى، ميىن قارىپ، – دەپ جالعىز بالاسىن اجال اۋزىنان الىپ قالۋدى ويلاعان، تاڭ كۇزەتىپ اۋرۋ بالاسىنا قاراعان انا وبرازىن سومداي تۇسەدى.

قازاقتىڭ اۋىز ادەبيەتى مەن جازبا ادەبيەتىندە اققۋ كيەلى قۇس رەتىندە ەرەكشە ورىن العان. حالىق اراسىندا اققۋ تۋرالى كوپتەگەن اڭىز-اڭگىمەلەر تارالعان. سونىڭ بىرىندە «XV عاسىردا وتكەن قازاق حانى ءاز-جانىبەك ءبىر كۇنى قىمىزعا قىزىپ، كوپسىپ وتىرىپ، قۇلادىن قۇسقا اققۋدى الدىرماق بولادى. مۇنى ەستىگەندە حالىق قامقورى قارت كەمەڭگەر اسان قايعى جىراۋ ءاز-جانىبەك حاندى بىلاي دەپ قاتتى شەنەيدى:

قۇلادىن قۇستىڭ قۇلى ەدى،
تىشقان جەپ ءجۇنىن تۇلەدى.
اققۋ قۇستىڭ تورەسى،
ەن جايلاپ كولدى جۇزەدى.

اڭدىپ جۇرگەن كوپ دۇشپان،
ەلىڭە جاۋ بوپ كەلەدى.
قۇلادىن قۋدى ولتىرسە،
ءوز باسىڭا كەلەدى!» (ماعاز سۇلەيمەنۇلى. «قازاق ۇلتىنىڭ ىزگىلىك نىشانى – اققۋ»، «ىلە تاريحي ماتەريالدارى»، 2013 جىل، قازان، 30-سان، 273-بەت).

ال مۇقاعالي بولسا قازاقتىڭ سالت-داستۇرلەرىن جەتىك مەڭگەرگەن ابىز اقىن، ونىڭ ابىزدىعىن، حالىقتىق بىلىمگە، جوسىن-جوراعا جۇيرىك دانالىعىن پوەماداعى مىنا جىر شۋماقتارى ءتىپتى دالەلدەي تۇسەدى. مىسالى:

مانا، كۇندىز، ءتاۋىپ شال نە دەپ كەتتى!؟
الدە وتىرىك، الدە شىن، دەمەپ كەتتى…
 ـــ اققۋمەنەن بالانى الاستاڭدار،
دەدى-داعى جايىمەن جونەپ كەتتى...

ـــ تۇرساڭشى، تاياۋ قالدى تاڭ اتۋعا،
نەتكەن جانسىڭ ساناسىز جاراتىلعان!؟
ماناعى ءتاۋىپ شالدىڭ ايتقان ءسوزى،
ۇمىتىلىپ كەتتى مە ساناتىڭنان؟

. . . اينالايىن اققۋدىڭ قاناتىنان،
قايتەمىز، ول دا ادامعا بولا تۋعان.

«جەتىم كولگە» بارىپ قايت، تاڭ جامىلىپ،
تاڭ اتقانشا قالايدا تاۋعا ىلىك.
بىرەۋلەردىڭ كوزىنە ءتۇسىپ قالىپ،
دۇرلىكتىرمە جۇرتىڭدى، سالما بۇلىك!
كىم ءبىلسىن، مۇمكىن، ءبارى جالعان ءۇمىت... – دەگەن جىر شۋماعىندا بالاسى ءۇشىن جانىن قۇرباندىققا شالۋعا رازى بولعان زارلى انا، ءتاۋىپ شالدىڭ ايتۋى بويىنشا جارىنا اققۋدى اتۋ تۋرالى بۇيىرا سويلەدى.

قازاقتىڭ اققۋدى ولتىرگەن ادام وڭبايدى. جامانشىلىق كەلىپ، پالە جابىسادى، ءتىپتى اققۋ ولتىرگەن ادام ءزاۋ-زاتىمەن قۇرىپ جوعالادى دەگەن اتا داستۇردەن اتتاعىسى كەلمەگەن اۋرۋ بالانىڭ اكەسى اققۋدى اتۋدان باس تارتادى. اقىن اكە اۋزىنان بىلاي ءسوز بەرەدى.

ـــ اپىر-اي، قالاي بارام، قالاي بارام!؟
اتارمىن اققۋ قۇستى قالاي عانا؟!
ايدىننىڭ اققۋلارى ۇيىقتاعاندا،
ورگەن مال، وسكەن شىرشا ابايلاعان،
بارلىعى قاسيەتكە قارايلاعان،
وق اتام قاسيەتكە قالاي عانا؟..
بارمايمىن، بارا المايمىن، قالاي بارام؟!

پوەمادا ءتاۋىپ شالعا الدانعان انانىڭ كوزىنە اۋرۋ بالاسىنان باسقا ەشكىم كورىنبەيدى، اتا سالتتان اتتاپ كيەلى قۇس اققۋدى اتۋعا بەكىنەدى. بالاسى ءۇشىن جانتالاسقان انانىڭ مۇڭ-زارىن، كوزسىز ەرلىككە باسقان بەينەسىن اقىن كوز الدىڭا بىلاي ەلەستەتەدى.

ادۋىندى جان ەكەن العان جارى:
ـــ جالعىز ۇلدان ارتىق پا، جالعان ءبارى!
بالام ولسە، باقىتتىڭ كەرەگى نە؟!
توپان سۋ باسىپ كەتسىن قالعاندارىن.
پەرزەنت سۇراپ نەسىنە ارماندادىڭ!؟
قۇرىسىن ونسىز سەنىڭ جانعان باعىڭ!
مىلتىقتى اكەل!
اتتى ەرتتە!
جالعان ءبارى! ـــ دەپ «جەتىم كولگە» اتتانادى.

مۇقاعالي پوەماسىندا تابيعات انا مەن بالاسى ءۇشىن جانىن قيۋعا دايار قايسار انا قاتار سۋرەتتەلىپ جاتادى، اقىن ەكى انا اتىنان كوز جاسىن كول ەتىپ جىرلايدى.

اسقار بەلدەن كۇن نۇرى شاشىرادى،
شاشىراپ ول دا كولگە باس ۇرادى.
قۇس اپپاق، ايدىن اپپاق، نۇر دا اپپاق،
اپپاق نۇر ـــ اپپاق نۇرعا قوسىلادى.
كول ـــ كوككە
كوك ـــ كولگە كوپ اسىلادى،
ۇيقىسى اققۋلاردىڭ اشىلادى.
سۇلۋلىققا سۇقتانىپ، قاشىپ ءالى،
انا جۇرەك سولق ەتىپ، باسىلادى.

قىزعانىپ، قىزعىش بايقۇس شىر اينالدى،
ابىرجىپ انا-كوڭىل مىڭ ويلاندى.
عازيزدىڭ كوزىندە ەمەس، كوڭىلىندە،
ايدىن كول استان-كەستەڭ لايلاندى.
ءداستۇر، ىرىم، جايىمەن قۇداي قالدى،
جالعىز ۇلدان باسقاسى بىلاي قالدى.
ايدىننىڭ اققۋىنىڭ ورنىنان،
كورگەندەي، كوزى تۇنىپ قۇمايلاردى.

«Aققۋلار ۇيىقتاعاندا» ـــ سۋرەتكەرلىك تەحنيكاسى ەرەكشە جوعارى ورەدە جازىلعان مۇڭلى، كۇيلى، زارلى، ساف التىنداي جارقىراعان تاربيەلىگى كۇشتى عاجايىپ تۋىندى. مۇنداي شىعارمانى سۋدان تۇنىق، سۇتتەن اق، ادامدىق ارى تازا، جۇرەگى پاك مۇقاعالي سياقتى ساناۋلى اقىندار عانا جازا الادى. پوەماداعى وقيعانىڭ شارىقتاۋ شەگى – ءتاۋىپ شالدىڭ الداۋىنا تۇسكەن انانىڭ جالعىز بالاسىن قۇتقارۋ ءۇشىن اتا سالتتان اتتاپ اققۋدى اتۋ بارىسى دەۋگە بولادى. اقىن زارلى، مۇڭلى، بەيباق انانىڭ، «جەتىم كولدىڭ» اققۋىنان ايىرىلعان قاسىرەتىن قاتار ءوربىتىپ سۋرەتتەيدى.

كوزى تۇنعان بەيباعىڭ،توپ اققۋعا،
بىلمەي قالدى مىلتىقتىڭ اتىلعانىن.
كوزدىڭ الدى كوك ءتۇتىن، اقىل جارىم
بىلمەي وتىر جاڭاعى تىنىشتىقتىڭ،
ءسۇت ۇيىعان تەگەشىن ساپىرعانىن.

يۋ-قيۋ كول ماڭى،استان-كەستەڭ،
جەر اينالىپ، تاۋ قۇلاپ، اسپان كوشكەن.
جاڭعىرىعىپ،جار سالىپ،جارتاستار تۇر،
«جەتىم كولدىڭ» قايعىسىن باستان كەشكەن،
كورىپ-ءبىلىپ، تانىپتى تاستار دا ەستەن.

الىپ اسپان استىنا سيا الماي ءبىر،
ايدىن كولىن اققۋلار قيا الماي ءجۇر.
مولدىرەگەن «جەتىم كول» كوككە قاراپ،
مولتىلدەگەن كوز جاسىن تيا الماي تۇر،
ايدىن كولىن اققۋلار قيا الماي ءجۇر.

سان اينالىپ،سۇڭقىلداپ ۇشتى-داعى،
ساپار جولعا مەزگىلسىز ءتۇستى-داعى،
بەتىن تۇزەپ،باتىسقا باعىت الىپ،
قارعىس اتقان مەكەننەن كوشتى ءبارى.

اقىن حالقىمىزدىڭ اققۋدى اتپاۋى، ولتىرمەۋى، ەگەر ونى اتسا، ولتىرسە جامان بولادى دەگەن ىرىمىن ەسكەرىپ وقيعانىڭ سوڭعى شەشىمىن پوەمانىڭ ءۇشىنشى بولىمىندە قارت جىلقىشى اۋزىنان بىلاي سويلەتەدى:

ـــ ءاي، بالام!
بولمادى عوي، بولمادى عوي،
قاسيەت كەتتى كولدەن، سورلادى عوي.
ءتاۋىپتىڭ ايتقانىنىڭ ءبارى وتىرىك،
اتقا ءمىن، اۋىلعا قايت، ولجانى قوي!

ءمىن اتقا، قايت اۋىلعا، تاعات قىل دا،
... بىلمەيمىن سور اتتىڭ با، باق اتتىڭ با؟!
اققۋعا كەزەنەردە، ىرىم جاساپ،
تىم قۇرىسا ساۋساعىڭدى قاناتتىڭ با؟

مۇقاعالي ماقاتاەۆتىڭ «Aققۋلار ۇيىقتاعاندا» اتتى پوەماسى انانىڭ جالعىز اۋرۋ بالاسىنان، «جەتىم كولدىڭ» اققۋىنان ايرىلعان قايعىلى تراگەديامەن اياقتايدى. مۇقاعاليدى حالىقتىڭ سالت-داستۇرىنە جۇيرىك ءىرى اقىن دەدىك. ۇلتىمىز بۇگىنگى كۇنى دە اققۋدى ىزگىلىك نىشانى رەتىندە ارداقتاپ كەلەدى. حالىق اراسىندا ءالى دە اققۋدىڭ قاۋىرسىنىن بەسىكتىڭ باسىنا نەمەسە بالالاردىڭ ومىراۋىنا، تاقياسىنىڭ باسىنا ىرىمداپ تاعىپ كەلگەن سالت-ءداستۇرى بار. ال بۇرىنىراقتا باقسى-بالگەر، ابىزدار اققۋدىڭ تەرىسىن باسىنا كيىپ، وعان سىيىناتىن ادەتتەر بولعان. قازاقتا ادام قايتىس بولعاندا ونىڭ بالا-شاعاسى، تۋىس-تۋعاندارى زارلى اۋەن شىعارىپ، داۋىس ايتىپ جوقتايتىن سالتى بولعان. وسىنداعى مۇڭلى اۋەن اققۋدىڭ زارىنان كەلگەن دەپ قارايدى.

مۇقاعالي عۇمىرى دا زارلى اققۋ تاعدىرىنا ۇقساپ كەتەدى. اقىن پوەمانىڭ سوڭىندا مىنانداي كەرەمەت «ەپيلوگ» جازعان ەكەن.

...سول كەتكەننەن مول كەتتىم، ورالمادىم،
جەردى اڭسايمىن...
جالعىز-اق سول ارمانىم.

قيىن ەكەن، قيماسىڭ ەكى بىردەي،
كوز الدىڭدا عايىپ بوپ جوعالعانى...
كوردىڭ بە ءبىر-بىرىنە ءدۇپ كەلۋىن،
ءبىر قىرسىق ءبىر قىرسىقپەن شەكتەلۋىن؟
بالام-اي، مىناۋ ءومىر داريانىڭ،
بىلمەيسىڭ قايدا ەكەنىن وتكەلىنىڭ.

اققۋلار...
اڭىز كوپ قوي ولار جايلى،
كوزىڭمەن كورگەنىڭدەي بولا المايدى...
تەك قانا تىنىشتىقتا ۇيىقتايدى ولار،
شوشىسا، ەكىنشى رەت ورالمايدى.

ورنىندا ەكەن «جەتىم كول» جوعالماپتى،
ورتايماپتى نەمەسە تولا الماپتى.
جاعالاۋىن جاۋىپتى جاسىل جالبىز،
قاسيەتتى اققۋلار ورالماپتى.

مۇقاعالي جىرىنا ارقاۋ بولعان اققۋدى قازاق حالقى ىزگىلىكتىڭ نىشانى دەپ قارايدى. كيەلى قۇس اققۋ الباتى جەرگە، كەز كەلگەن كولگە قونا بەرمەيدى. ول سۋ تاڭداپ، جەر تالداپ قوناتىن قاسيەتتى، پاك قۇس. ەگەر جىلدا اققۋ كەلىپ مەكەندەپ جۇرگەن ءبىر كولگە نەمەسە جەرگە اققۋ اياق استىنان كەلمەي قالسا، سول وڭىردە ءبىر جامانشىلىق بولادى، نە جۇت جۇرەدى، نە سوعىس بولىپ ەل تىنىشتىقتان ايرىلادى. «جەتىم كول»، انە، سونداي سۇمدىق تاعدىردى باستان كەشىرەدى. اقىننىڭ «Aققۋلار ۇيىقتاعاندا» اتتى پوەماسىنداعى مۇڭلى اۋەن اققۋدىڭ زارىنان كەلگەن. ەگەر جۇپ اققۋدىڭ ءبىر سىڭارى ءولىپ قالسا نەمەسە مەرگەن بىرەۋىن اتىپ السا، ەندى ءبىر سىڭارى ماڭگى باسقا ءبىر جۇپقا قوسىلماي، ومىردەن سۇڭقىلداعان كۇيدە وتەدى ەكەن. مۇقاعاليدىڭ ءاربىر ولەڭ شۋماعى ساي-سۇيەگىڭدى سىرقىراتادى، اققۋدىڭ زارلى اۋەنىن ەستيسىڭ، ويتكەنى مۇقاعالي زارى مەن اققۋ زارى ۇندەسىپ جاتادى.

نۇرلان سارسەنباەۆ،

قازاقستان جازۋشىلار وداعىنىڭ مۇشەسى، جازۋشى، ەتنوگراف

Abai.kz