اڭگىمە

تاعى دا تۇسىنەن شوشىپ وياندى دا، ەسىككە ۇمتىلا بەرگەنى سول ەدى، قاسىندا كۇتىپ وتىرعان جاقىندارى توسەگىنە قايتا جاتقىزدى.

— جوق، ەسىكتى اشىڭدار! ارمان كەلىپ تۇر، ول ولمەگەن، ءتىرى! — دەگەنىن تىڭدامايدى. قول-اياعىن باسىپ، تىرپ ەتكىزبەيدى.

قانشا كۇن وتكەنىن دە بىلمەيدى. ءوزى نە بولىپ كەتتى مىنا دۇنيە؟ كەشە عانا جايما-شۋاق، جادىراپ تۇر ەمەس پە ەدى؟ توسىننان سوققان قارا داۋىلداي جەردىڭ استاڭ-كەستەڭىن شىعارعانداي.

كوزىن جۇمىپ، تەرەڭ تىنىستاپ الدى دا، سۋ سۇرادى. ەرىنى كەزەرىپ كەتىپتى. «ۋف» دەگەندە، ىشىنەن وت شىعىپ جاتقانداي. باسىن كوتەرىپ، سۋدى ءىشىپ، جان-جاعىنا قاراسا، الىستا تۇراتىن تۋىستارى وسىندا ەكەن. بارلىعىنىڭ دا كوزدەرى شۇڭىرەيىپ كەتكەن.

— بالام، بولار ءىس بولدى، ءوزىڭدى ۇستا. ولگەننىڭ ارتىنان ولمەك جوق، — دەپ اناسى ءسوز باستادى. — ەندى قانشا جەردەن كۇتكەنىڭمەن، ول ەندى قايتىپ كەلمەيدى. جازمىشتان وزمىش جوق.

— جوق، مۇمكىن ەمەس! — كوزىنەن ىستىق جاسى اعىپ جاتىر، توقتار ەمەس.

بۇل قيالىمەن وتكەن كۇندەرگە ورالدى. كۇيەۋى كۇندەگىدەي ەرتە تۇرىپ، شايىن ءىشىپ بولدى دا، جۇمىسقا شىعىپ كەتتى. ول ۇيلەنگەلى ءوز ادەتىنەن تانباي: «جانىم، جاقسى قال ۇيدە، مەن كەشكە كەلەمىن»، — دەپ قۇشاقتاپ، بەتىنەن ءسۇيۋدى دە ۇمىتپايتىن.

«كەتتى-اۋ»، — دەپ شاي ورنىن جيناستىرىپ باستاعانى سول ەدى، ەسىك قايتا اشىلدى دا، كۇيەۋى كۇلىپ تۇر.

— كەلشى، تاعى ءبىر قۇشاقتاعىم كەلىپ تۇر، — دەدى تابالدىرىقتان اتتاپ.

بۇل دا سول جايدارى مىنەزىمەن:

— جۇمىسىڭنان كەشىگەسىڭ عوي، اۆتوبۋسقا كەش قالساڭ، كولىك شىعا قويمايدى، — دەگەنىنە قاراماي، قۇشاقتاپ تۇرىپ:

— ءومىرىمنىڭ ءمانى سەنسىڭ. سەنى... سەنى... — دەي بەرگەن ەدى، ول ساۋساعىمەن ەرنىن باسىپ:

— بولدى، كەش قالاسىڭ، — دەپ ەسىكتى قايتا اشىپ، شىعارىپ سالدى.

قول بۇلعاپ، ۇزاپ كەتكەنشە كۇتىپ تۇرىپ، ءۇي تىرلىگىنە كىرىسكەن بولاتىن. سول ارالىقتا ءبىر-ەكى ساعاتتاي ۋاقىت وتپەي، تەلەفون شىر ەتكەن.

قۇلاعىنا ەستىلگەن داۋىسقا سەنەر ەمەس. كوز الدى قاراۋىتىپ، دۇنيە دوڭگەلەپ بارا جاتقانداي، سۇلق ءتۇستى. اح! سودان كەيىنگىلەرى ساناسىندا ساقتالماعانداي. قانشا ۇمتىلسا دا، ەسىنە تۇسىرە المادى.

كوزىن جۇمسا، كۇيەۋى: «ەسىكتى اش، مەن كەلىپ تۇرمىن!» — نە بولماسا: «مەنى نەگە الىپ كەتپەيسىڭ، الىپ كەت، مەن مۇندامىن!» — دەگەن بەينەسى مۇنى ۇيىقتاتپايدى.

وسىلاي جالعاسقانىنا ءۇشىنشى كۇن.

مارحۇمدى اسىعىپ جۇمىسقا بارا جاتىپ، جولدا كولىك قاعىپ كەتكەن. قاعىپ كەتكەننىڭ اعاسى بيلىكتىڭ مايلى جەرىندە ىستەيدى ەكەن. مارحۇمنىڭ جاناشىر جاقىن تۋىسى جوق، كەلىنشەگىنىڭ ەسىن جيا الماي جاتقانىن پايدالانىپ، سول كۇنى ءتۇس اۋا جەرلەتىپ تاستاعان.

شاشىن جۇلىپ: «قابىرىن قايتا اشتىرام!» — دەگەنىن ەش جان ەستىمەك تۇگىلى، قۇلاعىنا دا قىستىرمادى.

جىلاي-جىلاي ۇيىقتاپ كەتكەن ەكەن. كۇيەۋىنىڭ قابىرىن اشا الماي، قاتتى قابىرعاسىن تىرناپ-تىرناپ، ءبۇرىسىپ جاتقانىن كورىپ، شوشىپ وياندى.

نۇرلان بايىمبەتۇلى

Abai.kz